th-TH http://Matsujin.storythai.com http://just another blog of Matsujin http://Matsujin.storythai.com/200711/metalex-2007
วันเกิดที่ผ่านมา ก็ตื่นไปใส่บาตรแต่เช้า พระให้พรยาวกว่าทุกครั้งที่เคย เพราะท่านทราบว่าเป็นวันเกิด หลังจากนั่นก็กลับมานอนเล่นที่ห้องคนเดียว ดูหนัง หัวเราะคนเดียว(กับลูกๆ ที่น่ารักทั้งหลาย) ก่อนที่ตอนเย็นจะนัดไปเที่ยวกับน้องๆ น้องเก๋ทำงาน พี่คนนี้ก็ยังโทรไปรังควานให้มาหาจนได้ ดีมากๆ ก็ไปถ่ายรูปเป็นที่ระลึกด้วยกัน เจ๊อายุครบ 19 ปี ฮิๆ แล้วก็ไปทานอาหารเย็นด้วยกัน ก่อนที่น้องเก๋จะเซอร์ไพส์ด้วยขนมเค็กวันเกิดที่แอบซื้อมาให้ โดยไม่ให้เรารู้ตัว ดีใจมากๆ เลย ประทับใจมาก ยังนึกอยู่ว่า วันเกิดปีนี้จะได้กินเค็กมั้ย? หรือจะต้องนั่งกินคนเดียวแบบปีที่แล้ว สุดท้ายก็ได้เพื่อนกินแล้ว ดีใจมากเลยนะ ขอบคุณมากๆ เลยนะเก๋

ก็นั่งคุยกันอยู่ที่ฮาจิบังนั่นล่ะ เจอน้องอู๋เดินผ่านหน้าร้านไปด้วย ทักไม่ทัน รู้สึกว่าจะมีเต้นน่ะ ก็นั่งคุยเล่นรอน้องอาร์เลิกงาน เกือบ 2 ทุ่มถึงได้ไปร้านไอติมกัน ก็เลีอย คนยังหางานทำไม่ได้(เลือกงานมากกว่า) แล้วก็พึ่งผ่านสนามสอบมาสดๆ ได้ 2 วันเอง หมดเรียวหมดแรงกันเลยทีเดียว ก็อยู่ด้วยกันจนมืด 4 ทุ่มได้ ร้านเขาปิดไล่เลยล่ะ ฮ่าๆ ดีใจนะที่วันเกิดปีนี้ก็ยังไม่เหงาเหมือนเดิม แม้ว่าจะไม่ได้อยู่ที่บ้านกับครอบครัว แต่เราก็ยังมีครอบครัวเล็กๆ น้องๆ ที่น่ารัก ที่ยังรักและไม่ทิ้งเราไปไหน ไม่เหมือนคนที่เคยสัญญาอะไรกับเราเอาไว้แล้วกลับทำไม่ได้อย่างที่พูด

วันที่ 15-18 ที่ผ่านมาเราไปรับงานเล็กๆ ทำฆ่าเวลา(ได้ข่าวว่างานใหญ่พอควร) เป็น RC ค่ะ เย็นๆ ก็ขอเปลี่ยนไปทำ Accer กับ Key in บ้าง เพราะเมื่อยขา ยืนทั้งวันแล้ว เจอคนญี่ปุ่นเยอะมาก ก็ได้ใช้ความรู้ที่มีอ่ะน่ะ เก็บเอาไว้นาน ไยขึ้นแล้ว ได้ค่าแรงสมกับความเหนื่ย วันละ 500 น้องที่เป็นล่ามอังกฤษได้วันละ 1000 ปีหน้าเราจะลงตำแหน่งนี้บ้าง จะติวภาษามาอย่างดีเลย เพื่อค่าแรงวันละ 1000 ฮ่าๆ ครั้งหนึ่งในชีวิตเราก็เคยเป็นแอร์น่ะค่ะ อย่างงก็ดูเครื่องแบบที่ใส่ดิ ชุดนักศึกษา เกล้าผมใส่เน็ตสีดำ ผูกผ้าที่คอเสื้อ ใส่เสื้อกั๊ก แต่งแล้วประมาณว่า...เดินขึ้นเครื่องได้เลย ^^ ดีใจที่ได้ผู้ร่วมงานกลุ่มที่เข้ากันได้ดี น้องๆ น่ารักกันมากเลย ก่อสุดท้ายก็แลกเบอร์กันเรียบร้อยแล้ว ต่อจากนี้ก็คงต้องหางานทำอย่างจริงจังแล้วล่ะ สอบเสร็จแล้ว งาน METALEX ที่รับมาทำก็ผ่านไปแล้ว เรียบร้อย มัตสึจิน สู้ๆ รักจินมากมาย น่ะจ๊ะ จุ๊บๆ ฮิๆ

รักน่ะ พ่อ(ทูนหัว) พ่อคนขี้หึง ขี้หวงไม่เข้าเรื่อง
รัก เอริซัง
มีคนบอกให้เชื่อ
เชื่อในสิ่งที่รู้
เชื่อในสิ่งที่เห็น
เชื่อในสิ่งที่สัมผัส
เชื่อในสิ่งที่เข้าใจ
และเชื่อใจ เชื่อมั่นในตัวเขาคนที่เรารัก
อยากให้นายเชื่อใจในตัวเราเหมือนกัน
ว่าเรายังรักและคิดถึงนายอยู่เสมอ มากๆ ด้วย

คิดถึง
คนที่ยัง คิดถึง เราอยู่เสมอ
คิดถึง
คนที่ยัง รัก เราไม่เปลี่ยนแปลง
คิดถึง
คนที่ยัง เชื่อมั่น และเชื่อใจ ในตัวเราตลอดเวลา
คิดถึง
คนที่ยัง ซื่อสัตย์ ซื่อตรง มั่นคง กับคำพูด สัญญาที่ได้ให้ไว้กับเรา

อัพโดย Matsujin
ณ ร้าน API Net
]]> Tue, 20 Nov 2007 17:11:19 +0700 /metalex-2007 http://Matsujin.storythai.com/200710/entry-14
ก็...ยังอาศัยอยู่ที่แยกเกษตรเหมือนเดิมค่ะ ยังไม่ได้หนีหน้าหายไปไหน หลังจากกลับไปเยี่ยมบ้าน นอนอืดมา 2 อาทิตย์เต็มๆ ก็กลับมากรุงเทพ มาเที่ยวงานเจเฟสต้า หลังจากนั่นไม่นานก็ได้งานทำ คนมันหน้าตาดี เลยได้งานไว ฮ่าๆ แต่...เรามันลูกผู้ดีไง ทนไม่ไหว เหนื่อยกายนะไม่เท่าไร งานหนักเราสู้ อุปสรรคเราไฟท์ แต่...ขาสวยๆ ของฉันต้องมีเส้นเลือดขอดออกมาอ่ะ ยอมไม่ได้ ทำงานได้ 1 เดือน ลาออกดีกว่า ไม่อยากมานั่งร้องไห้เพราะรับขาตัวเองไม่ได้ รักขายิ่งกว่าหน้าอีกน่ะ เราอ่ะ

เดือนตุลาเลยกลายเป็นคนว่างงานไปอีกรอบ วันๆ ไม่ทำอะไร นั่งๆ นอนๆ อ่านหนังสือ หรือหนังสืออ่านคนไม่ทราลดผู้ชายไปเสพสุขที่ห้อง ก๊ากๆ โรคจิตขนานแท้ อ้อ ไปเที่ยวพัทยามาด้วย 4 วัน 3 คืน ค่าห้องพัก 3 คืน 5700 บาท เด๊บจ่าย ฮ่าๆ พักคนเดียวอีกต่างหาก เตียง 2 เตียงเอามาผูกกันเป็นเตียงเดียว ใหญ่ดี นอนกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่คนเดียว สนุกสนาน ร่าเริง เที่ยวฟรีกินฟรี ใครไม่ชอบ แต่คนที่รู้เรื่องต่างพากันไม่ชอบ โดนดุโดนโกรธเรียงตัวเลย คนแรกที่รู้(ด้วยตัวเอง)และโกรธก่อนใคร โกรธมากๆ ด้วย คือ "พ่อทูนหัว" สุดที่รักของเรานั่นล่ะ ง้อตั้งหลายวันกว่าจะเลิกโกรธ แต่ก็ยังเคืองๆ อยู่ ได้ไปเที่ยวเกาะล้านด้วยนะ หาดใหม่ ส่วนตั้วส่วนตัว ค่ารถค่าเรือ เหมือนเดิม เด๊บจ่าย กินปูผัดผงกาหรี่ไป 2 วัน หอยแมลงภู่ กุ้งย่าง กุ้งอบวุ้นเส้น ปลากะพงขาวนึ่งมะนาว ข้าวผัดทะเล สเต๊กหมูร้านอย่างดี และอีกมากมาย กินอาหารทะเลจนหายอยากเลย ไปเที่ยวผับด้วย แต่เข้าแต่ผับมีระดับนะ ไม่ใช่อย่างว่า แต่ขอปิดท้ายคืนสุดท้ายด้วยการไปดูอะโก้โก้ อี๋มากเลย แต่พอมาได้ดูแบบนี้ทำให้ได้คิดว่า...เรายังสวบ้าอะไรแล้ว จบดีกว่า บายๆ รักคนอ่านทุกคนนะจ๊ะ ^3^จุ๊บๆ

รักน่ะ พ่อ(ทูนหัว) พ่อคนขี้หึง ขี้หวงไม่เข้าเรื่อง
รัก เอริซัง
มีคนบอกให้เชื่อ
เชื่อในสิ่งที่รู้
เชื่อในสิ่งที่เห็น
เชื่อในสิ่งที่สัมผัส
เชื่อในสิ่งที่เข้าใจ
และเชื่อใจ เชื่อมั่นในตัวเขาคนที่เรารัก
อยากให้นายเชื่อใจในตัวเราเหมือนกัน
ว่าเรายังรักและคิดถึงนายอยู่เสมอ มากๆ ด้วย

คิดถึง
คนที่ยัง คิดถึง เราอยู่เสมอ
คิดถึง
คนที่ยัง รัก เราไม่เปลี่ยนแปลง
คิดถึง
คนที่ยัง เชื่อมั่น และเชื่อใจ ในตัวเราตลอดเวลา
คิดถึง
คนที่ยัง ซื่อสัตย์ ซื่อตรง มั่นคง กับคำพูด สัญญาที่ได้ให้ไว้กับเรา

อัพโดย Matsujin
ณ ร้าน API Net]]> Thu, 18 Oct 2007 17:47:15 +0700 /entry-14 http://Matsujin.storythai.com/200708/entry-13
งานที่ได้เข้ามาทำตั้งแต่ปีที่แล้ว ก็หมดสัญญาจ้างไปเมื่อสิ้นเดือนกรกฎาคมที่ผ่านมา วันที่ 1 สิงหาก็ไปสอบ รอฝฟังผลสอบอีก 1 อาทิตย์ ก็นั่งๆ นอนๆ อยู่ที่ห้อง ว่าง สบายดีชีวิต ก็ไปนอนกับน้องอาร์แถวม.ราม หอหรูดี แพงดี อยู่คนเดียวจ่ายค่าเช่าไม่ไหวหรอก มันต้องรอมาอยู่กับสุดที่รักกันสองคน ฮิๆ ฝันล่ะๆ ผลสอบออกเมื่อวันที่ 8 ที่ผ่านมา ได้คนที่ 4 แต่ตำแหน่งที่สอบไปนั่นเขาต้องการ 3 คน เลยต้องรอเรียก ตำแหน่งที่สอบคือ เจ้าหน้าที่ประมง เป็นพนักงานราชการค่ะ เงินเดือนน้อยกว่าตำแหน่งที่สอบไปเมื่อต้นปี แต่ไม่เป็นไร ไม่วอรี่ ขอให้ได้งานทำเป็นพอ เงินเดือนพอใช้แต่ละเดือนไม่ได้รบกวนทางบ้าน แค่นี้ก็พอใจแล้ว แล้วค่อยสอบเลื่อนตำแหน่งใหม่ปีหน้า เพื่อเงินเดือนที่จะเพิ่มขึ้นมา 2 พันกว่าบาท ฮุๆ

ก็กลับมาามติแล้วก็กลับมาหาครอบครัว คิดถึงยูกิกับยูมิมากๆ เลย เอาเจ้ายะสุกับยะโอะมาด้วย ไม่มีคนให้อาหารได้อดตายแน่ๆ ตอนนี้ก็ยังอยู่บ้านนะ มาเล่นคอมที่ร้านเน็ท เด็กเยอะมากๆ หนวกหู อ้อ สมัครสอบนักวิชาการ 3 ไปแล้วนะ เมื่อวันที่ 17 คงจะสอบช่วงเดือนพฤศจิกาเหมือนเมื่อ 3 ปีที่แล้ว อยู่บ้านสบายดี อากาศเย็นสบาย บริสุทธิ์สดชื่น ไม่ต้องทนเจอหน้าคนที่เราเกลียด อาหารการกินก็ดี สั่ง(แม่)ได้ ได้กินเกือบครบหมดแล้วสำหรับอาหารฝีมือแม่ที่อยากจะกิน อดอยากมานาน ฮ่าๆ กลับมาอยู่นี่อาทิตย์แรกหมดไปกับค่าโทรศัพท์ 200 บาทได้ โทรคุยกันทุกคืนล่ะกับเพื่อนคุยแก้เหงา(ใจ) ฮ่าๆ อยู่ไกลกันก็แบบนี้ล่ะ ค่าโทรศัพท์อย่างเปลื้องเลย แต่ไม่ไปนไร ยอมเสียกั๊บ ก็จะกลับกรุงเทพคืนวันพุธนี้ ให้เล้งไปซื้อตั๋วรถให้แล้ว เอาไว้เจอกันวันที่ 1-2 กันยาที่พารากอนนะจ๊ะ คาดว่าจะเสนอหน้าไปงานทั้ง 2 วันเลย ไปให้กำลังใจน้องๆ ฮิๆ คิดถึงดาร์ลิ่งจังเลย งุงิๆ

รักน่ะ พ่อ(ทูนหวงไม่เข้าเรื่อง
รัก เอริซัง
มีคนบอกให้เชื่อ
เชื่อในสิ่งที่รู้
เชื่อในสิ่งที่เห็น
เชื่อในสิ่งที่สัมผัส
เชื่อในสิ่งที่เข้าใจ
และเชื่อใจ เชื่อมั่นในตัวเขาคนที่เรารัก
อยากให้นายเชื่อใจในตัวเราเหมือนกัน
ว่าเรายังรักและคิดถึงนายอยู่เสมอ มากๆ ด้วย

คิดถึง
คนที่ยัง คิดถึง เราอยู่เสมอ
คิดถึง
คนที่ยัง รัก เราไม่เปลี่ยนแปลง
คิดถึง
คนที่ยัง เชื่อมั่น และเชื่อใจ ในตัวเราตลอดเวลา
คิดถึง
คนที่ยัง ซื่อสัตย์ ซื่อตรง มั่นคง กับคำพูด สัญญาที่ได้ให้ไว้กับเรา

อัพโดย Matsujin
ณ ร้าน G Net (รำคาญเด็กอย่างแรง พวกมึงเล่นกันเสียงเบาๆ เป็นมั้ยว่ะ แม่ง!~ตะโกนคุยกันข้ามหัวกูอยู่ได้)]]> Tue, 28 Aug 2007 16:16:45 +0700 /entry-13 http://Matsujin.storythai.com/200707/sj_rca _< เขามาพร้อมกัน 2 คน คนหนึ่งอารมณ์แบบว่าโกรธมากๆ ส่วนอีกคนก็หลบสายตาอีกคน อยากจะหนีก็หนีไม่ได้ น้องอธิบายว่าชูจิโกรธเพราะว่า ทำไม? ตลอดเวลาพ่อมาหาเราตลอดใช่มั้ย? แล้วทำไมเขาถึงมาแบบนี้ไม่ได้ แล้วทำไมพ่อไม่เล่าไม่บอกเขาบ้างเลย จริงๆ นะ เขาก็มาเหมือนกันน่ะ แต่จำไม่ได้เอง เขาไม่ยอมฟังคำอธิบายที่เราพูดเลย จะฟังแต่ที่น้องพูดเท่านั่น พอเราแทรกไป โดนดุกลับมาเสียงเรียบๆ แต่เย็นชา เงียบ! ไม่เข็ด แทรกไปอีกรอบ โดนเงียบไปรอบสอง หัวหดเลยเรา ก่อนที่จะเจอไปอีกคำว่า โอเน่ะจัง หุบปาก! เสียงดุมาก เล่นเอาน้ำตาเล็ดเลย งืออ เวลาล่วงเลยไปชั่วโมงกว่า เหมือนเวลาไม่ได้ช่วยอะไรเลย เขาฟังน่ะ แต่อารมณ์ของเขากลับเย็นลงมาแค่นิดเดียว สายตาของเขาดุมากๆ ขอบอก ตาเขียวปั้ด น้องเล่าว่าถ้าปล่อยแสงได้ เราคงไหม้ไปแล้ว ส่วนพ่อคงไหม้แล้วล่ะ เห็นนอนหันหลังให้ไม่พูดไม่จา คนมันมีความผิดไง หลังจากวันนั่น สองคนนี้ก็จะมาพร้อมกันประจำ โดยเฉพาะท่านชูจิ หัวค่ำก็แวะมาหาล่ะ แป๊บนึงก็เอา เฮ้อ จะเอาเวลาที่เสียไปคืนใช่มั้ยเนี่ยะ?

วันเสาร์ไปอาร์ซีเอแต่วันเลย ขนเสบียงไปให้น้องๆ ที่ไปรอกันตั้งแต่เช้าตรู่ ก็ไปกับน้องอาร์ น้องอาร์มาหาตั้งแต่คืนวันศุกร์ พกพาทั้งเสบียงและอาวุธมากันครบมือ แดดออกเราไม่กลัว มีหมวกกับร่ม ฝนตกเราก็ไม่กลัวเพราะเรามีร่ม ฮ่าๆ แต่ไปเหลวเอาตอนฝนตกหนักๆ นี่ล่ะ ไม่รู้ข้างหลังจะดันกันมาทำไม โกลาหลกันเลยทีเดียว เราขึ้นไปเล่นเกมได้เสื้อกับหมวกมา แหลกมาด้วยความหน้าด้านเลยน่ะ ฮ่าๆ ทำไปได้ น้องอาร์ยึดหมวกเราไปเรียบร้อย ก็ประมาณบ่าย 3 ได้ น้องอาร์จะออกเพราะทนกลิ่นตัวน้องตัวอ้วนๆ ข้างหน้าไม่ไหว กลิ่นตัวเธอแบบว่าสุดๆ เราเลยออกมาเป็นเพื่อนน้อง ปล่อยให้น้องเก๋กับน้องพลอยอยู่กันไป ก็ไปรามกัน ไปหาน้องจิ๊บกับเหวินคังแล้วก็เพื่อนเหวินคังอีกคนที่มาจากจีน มาเที่ยว 2 เดือน เหวินคังอยากมาเที่ยวงานนี้เลยพามาประมาณ 5 โมงเย็น ก็ไปขอสายรัดข้อมือมาได้ 3 เส้นจากทางเข้างาน เหวินคังไปเล่นเกมกับเพื่อนได้เสื้อยืดมา 1 ตัว แต่กว่าจะได้โดนพี่พิธีกรเอ็ม 150 สัมภาษณ์แบบไม่ยอมปล่อยตัวกันง่ายๆ พอรู้ว่าเป็นคนจีน คุยใหญ่ ภาษาอังกฤษกระจาย อยากจะบอกพี่เขามากว่า เขาฟังและพูดภาษาไทยได้เยอะน่ะ อังกฤษก็ได้เพราะเป็นไกด์อยู่แล้ว น้องอาร์พยายามมากๆ กับการจะเข้าไปในบาร์ข้างๆ เวทีให้ได้ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ เอ่อ ดี ไม่ต้องเสียเงิน ก็ไปกินข้าวกันตรงข้างเวทีก่อนที่จะเดินหาทำเลกัน น้องอาร์พยายามมากกับการจะเข้าไปให้ใกล้ที่สุด แต่เราไม่ เราหันไปเห็นที่ดีๆ เป็นชั้นลอยที่อยู่บนตึกชั้น 2 ไม่มีคนยืนเลย แต่พอปีนขึ้นไป ก็ว่าอยู่ว่าทำไม? ตรงนั่นไม่มีคนยืน ก็เพราะมันเป็นบันไดลงไปชั้น 2 อ่ะดิ เกือบพุ่งตัวไปเต็มที่ ดีน่ะที่ชะงักเอาไว้ได้ทัน ไม่งั้นคงร่วงไปนอนกองที่บันไดชั้น 1 โห้ย อยากบอกมากว่าที่ๆ เรายืนกับน้องๆ ดีมากๆ เห็นวิวได้รอบเลย อากาศก็ดี ลมพัดเย็นสบาย อากาศสดชื่น ไม่มีคนเบียด ไม่มีคนด่า ขึ้นมาไม่ทันไรเห็นน้องๆ ไนส์ทูมิสยูอย่างชัดเลย กำลังเดินมาขึ้นรถด้านหลังเวที ถ้าอยู่ข้างล่างคงเห็นแค่หัว น่ารักดี ฮุๆ โฟร์มดขึ้นเวที เราไม่เห็นหรอก เตนท์สีขาวมันบัง แต่เราได้ยินเสียง เราก็เต้นกันกับน้องๆ บนนั่นล่ะ เต้นไม่กลัวตกเลย แต่มันมีคนกลัวตกแทนเรา 2 คน ก็บรรดาพ่อคุณทั้งหลายนั่นล่ะ มาอยู่ด้วยเกือบทั้งวัน มาแล้วก็บ่นๆ ไม่อยากให้เรามางานนี้ตั้งแต่แรก แต่เราดื้อมาเอง พอมาอยู่บนชั้นลอยยิ่งทำให้เป็นห่วงหนักกว่าเก่าอีก กลัวตกลงมาไง ตายได้เลยนะนั่น โฟร์มดเดินทางกลับ เราเห็นแต่ไกลเลย ก็ชี้ๆ บอกน้อง โฟร์มดน่ารักดี เนอะ ก็รอๆ รู้แค่ว่าทางเวทีพยายามพูดท่วงเอาไว้เพราะเอสเจยังไม่มา เราก็รอน่ะ เห็นรถตู้มาก็มองๆ สุดท้ายก็มากันจนได้ รถบัสแบบ 2 ชั้น กลัวจะไม่รู้ว่าเป็นรถของเอสเจมั้ง ติดสติ๊กเกอร์ Super Junior ทั้งด้านหน้า ด้านข้างเลย เห็นแต่ไกล ตอนแรกไม่ได้ปิดผ้าม่านน่ะ พอมาใกล้ๆ ใกล้จะถึงล่ะเขาพากันปิดม่านหมดเลย ยกเว้นหน้าต่าง 1 กับ 2 แต่ด้านหน้าปิดไฟเลยไม่ทันสังเกตว่าใครนั่งอยู่ รู้แค่ว่ามี 2 คนที่นั่งอยู่ฝั่งขวา คนแรกที่เราเห็นคือป๋าฮันนั่งประมาณแถว 2 ฝั่งซ้าย คือเราสามารถมองทะลุไปอีกฝั่งได้ มันอยู่ระดับสายตาพอดี ก่อนที่จะมาเห็นซีวอนที่นั่งฝั่งขวาแถวเดียวกับป๋าฮัน กำลังเอามือเกาะกระจกสองข้างเลยล่ะ เห่อๆ กรี๊ดสิครับ สรุป คิบอมนั่งข้างหน้า แต่ปิดไฟไง เลยเห็นหน้าไม่ชัด คิบอมนั่งกับทึก มั้ง? ที่เป็นลีดเดอร์อ่ะ ชินดองนั่งหลัง เห็นหน้าโผล่มาแว๊บๆ เสียงดังสนั่นหวั่นไหว ขนลุกเลย ฮ่าๆ ร้องกัน 3 เพลง เพลงที่ 3 เพลงใหม่เรายังไม่คุ้นหู ขากลับเราเห็นเพิ่มอีกคนเพราะเขาเปิดม่านมาโบกมือให้อึนยอก รึเปล่า? แบบว่าเราจำชื่อไม่แม่นสักที หัวทองๆ โบกมือให้ใหญ่เลย น่ารักดี ขากลับรถเคลื่อนตัวไวกว่าขามาอีกน่ะ เราว่า ก็โชคดีไปที่ไม่มีคนตาย เพราะเรายืนดูน้องกลุ่มนึงที่ไปยืนกันบนเครื่องหม้อแปลงไฟ ดีที่ไม่เกิดไฟช๊อตขึ้นมา ไม่งั้นได้ขึ้นหน้า 1 แน่ๆ รักเอสเจมากกว่าชีวิตตัวเองแบบนี้ก็ไม่ไหวน่ะ อย่างเราอ่ะ ถ้าไม่ไหวเราก็ขอบาย ยังไงก็ไม่เอาชีวิตมาทิ้งเพราะผู้ชายแบบนี้หรอก ชอบแบบมีเหตุผลดีกว่า ส่วนที่เรายืนอยู่บนชั้นลอยแบบนี้อ่ะ ยังไงเราก็ไม่ตกลงไปง่ายๆ อย่างแน่นอน เพราะมีผู้ชายตั้ง 2 คนคอยระวังหลังซ้ายขวาให้ตลอดเวลา ระวังไปบ่นไป รักพี่(สาว)ก็ต้องอดทนแบบนี้ล่ะจ๊ะ ฮ่าๆ

งานเลิกแล้วก็มีปัญหาเรื่องแท็กซี่ พากันเดินไปเรื่อยๆ จนถึงแยกกว่าจะได้รถ โดนแย่งไปแบบหน้าด้านๆ 2 คัน น้องอาร์เคืองมากๆ ก็ไปเที่ยวกันต่อที่รัชดา Hollywood สนุกดี เหวินคังจ่าย 5 คน เปิดวอกก้า 1 ขวด 900 บาท เข้าไปก็มีเบียร์ น้ำส้ม น้ำแข็งเพิ่มมาอีก งานนี้จ่ายเกิน 2 พัน ทิปหนักสะด้วย ประเดิมก็แบงค์ร้อยแล้ว พี่แกบริการเต็มที่ เข้ามานั่งไม่นานโชว์ก็เปิดแสดงพอดี 4 ทุ่ม สาวๆ เพียบ น่ารักๆ กันทั้งนั่นเลย หุ่นดีๆ ขาวๆ สาวๆ สวยๆ เอ็กส์ด้วย ยิ่งนักร้องไม่ต้องพูดถึง โห้ย ชุดแต่ละชุด ใส่ก็เหมือนไม่ใส่ นมเป็นนม ก้นเป็นก้น ฮ่าๆ ทำเอาพ่อคุณมองตาไม่กระพริบ ส่วนชูจิเหรอ เจอคุณเธอหันหลังให้แบบกางเกงในทีแบล็คเห็นก้นกันจะๆ เล่นเอาสำลักกันเลยทีเดียว ทำไม? ชอบล่ะสิ ชิ หมั่นไส้ ใช่สิ เรามันก้นลายๆ ไม่ขาวไม่สวยเหมือนเขานิ หน้าอกก็ไม่ตู้มๆ ด้วย อบทิพย์ก็นั่งดูตาแบ๋วเลย ไม่รู้เข้ามาได้ไง? 3 ขวบ คงจะแอบเข้ามากับปู่แน่นอน วอกก้า 1 ขวดดื่มกัน 4 คน หมดเกลี้ยง เหวินคังดื่มแต่เบียร์ กลับมาที่ห้อง ต่อกันด้วยบาคาดี้ น้องอาร์ดื่มรวดเดียวหมดขวด เวรกรรมจริงๆ จิ๊บก็ไปกับเขาอีก แต่รวดเดียวไม่ไหวเพราะมันตีกัน วอกก้าขมๆ ผสมหวานมาเจอเปรี้ยวจี๊ดอีก แฮงค์กันดิ เราเลยขอตัวกลับ เที่ยงคืนแล้วไม่รู้จะมีรถกลับมั้ย เหวินคังลงมาส่ง เพราะจะไปซื้อเบียร์ บาคาดี้มาเพิ่ม สรุป น้องๆ พากันดื่มกันต่อทั้งคืน พอดีเมื่อเช้าเหวินคังซื้อไวน์ปี 2001 มาดื่ม 1 ขวด ทีจริงจะเอาไวน์ปี 1998 แต่ไม่มี เรากลับถึงห้องเที่ยงคืนครึ่งได้ โชคดีมีรถตู้กลับ ไม่งั้นคงได้เสียเงินค่ารถแท็กซี่ ช่วงนี้ประหยัด ทุกทีบ่นแค่คนเดียว งานนี้ยกกำลังสอง มึนหัวมากๆ เลย เวียนหัวด้วย เหนื่อยๆ เพราะโดนทั้งแดดทั้งฝน แถมยังไปดื่มต่ออีก วอกก้าตีกับบาคาดี้ จะตายมั้ย? ตอนจะไปอาบน้ำ ขำๆ เราเดินเซหน่อยเดียวมีคนรีบมาประคองเรากันใหญ่ พออาบน้ำเสร็จล้มตัวลงนอน เสียงคนบ่นขนาบสองข้างเลยซ้ายขวา เราเลยโวยวายเอาซะไปหลายเรื่อง จะเรียกว่าเมาแล้วงอแงก็ได้ แต่เราจำได้หมดน่ะว่าทำอะไร ไม่เหมือนน้องอาร์ เย็นวันอาทิตย์เราถามว่าจำได้มั้ย คำตอบที่ได้กลับมาคือจำไม่ได้เลย กรรม

สรุป วันอาทิตย์เรานอนอยู่ที่ห้องทั้งวัน ตื่นมาเป็นพักๆ ปวดหัวจี้ดๆ กว่าจะลุกได้จริงๆ แบบสบายตัวก็ 1 ทุ่ม มานอนคุยกันต่อกับน้องเก๋ตั้งแต่ 2 ทุ่มครึ่งยันเที่ยงคืนครึ่ง คือเล่าไม่จบไม่ยอมเลิกรา ฮ่าๆ น้องเก๋บอกว่าเราอ่ะอยู่แบบนั่นอ่ะ ดีแล้ว โชคดีแล้ว อย่าอยู่ข้างในเลย นรกชัดๆ มีน้องโดนเบียดกระแทกจนโดนห่ามเข้าโรงบาลไปแล้ว 2 คน ไม่รู้ตับแตกรึเปล่าเพราะโดนดีนไปกระแทกกับราวเหล็กอีกที อีกคนก็โดนเหยียบ แล้วก็มีคนเป็นลมกันเยอะมาก ขนาดเก๋เองยังแย่เลย จะออกมาตั้งแต่เพลงที่ 2 จนจะจบเพลงที่ 3 อยู่แล้วยังออกไปได้ไม่ถึงไหน ยิ่งดันออกก็ยิ่งโดนเบียดเข้ามา แถมมีน้องเป็นลมต่อหน้าเก๋อีก เก๋ก็ช่วยสิ แต่คนอื่นอ่ะ แรงน้ำใจกันมากๆ ขนาดบอกว่ามีคนเป็นลมขอทางหน่อย ก็ไม่ยอมให้ทางกันเลย ยังพยายามที่จะเบียดเข้ามากันให้ได้ มีคนเอาศอกดันอกคนอื่นเพื่อที่จะยันตัวเองเข้าไป คิดดูสิ เลวร้ายขนาดไหน แย่มากๆ คลื่นมหาชนทำเอาเกือบตาย เก๋บอกว่าจะตายจริงๆ นะ ไม่ใช่เล่นๆ เลย งานนี้ทำเอาน้องพลอยจะเลิกเป็นแฟนคลับเอสเจจริงๆ เคยได้ยินมาอยู่ว่าแฟนคลับเกาหลีเป็นยังไง แรงขนาดไหน เจอตอนไปดูบัทเทิลกับจุนกิ 2 ครั้งก็พอรู้ซึ้งแล้วว่าเป็นยังไง แตกต่างกับแฟนคลับจูเนียร์มากน้อยขนาดไหน ก็อยากขอเหมือนกันน่ะ ถ้าเด็กจูเนียร์มาไทย แฟนคลับคนใหม่ๆ ถ้าคิดจะไปตามจูเนียร์ก็กรุณาดูพี่ๆ และทำตามรุ่นพี่ที่เคยปฏิบัติกันด้วย ว่าเขามีกฎระเบียบกันยังไง อย่ามาตามแบบไร้กฎระเบียบกันน่ะ สัญญาอะไรที่รับปากเอาไว้กับพี่ๆ สต๊าฟก็ต้องทำให้ได้ ไม่ใช่รับปากแล้วพอเอาเข้าจริงก็ทำไม่ได้เสียงระบบระเบียบกันไป ไม่มีน้ำใจให้ซึ่งกันและกัน มีเหตุผลกันหน่อยน่ะ โตๆ กันแล้ว พี่ๆ เขาทำเอาไว้ดีแล้ว อย่าได้มาทำเสียชื่อเสียงแฟนคลับคนไทยเลย และก็ไม่อยากให้เด็กจูเนียร์เสียความรู้สึกกับแฟนคลับคนไทยด้วย ไม่งั้นเป็นได้เจอดีแน่ๆ แล้วไม่ต้องมาพูดดีน่ะ ไอ้อายุ 13-15 ว่าเคยมาตามแล้ว ขอโทษเถอะจูเนียร์มาล่าสุดเมื่อ 3 ปีที่แล้ว คุณอายุเท่าไรกันเชียว?

รักน่ะ พ่อ(ทูนหัว) พ่อคนขี้หึง ขี้หวงไม่เข้าเรื่อง
รัก เอริซัง
มีคนบอกให้เชื่อ
เชื่อในสิ่งที่รู้
เชื่อในสิ่งที่เห็น
เชื่อในสิ่งที่สัมผัส
เชื่อในสิ่งที่เข้าใจ
และเชื่อใจ เชื่อมั่นในตัวเขาคนที่เรารัก
อยากให้นายเชื่อใจในตัวเราเหมือนกัน
ว่าเรายังรักและคิดถึงนายอยู่เสมอ มากๆ ด้วย

คิดถึง
คนที่ยัง คิดถึง เราอยู่เสมอ
คิดถึง
คนที่ยัง รัก เราไม่เปลี่ยนแปลง
คิดถึง
คนที่ยัง เชื่อมั่น และเชื่อใจ ในตัวเราตลอดเวลา
คิดถึง
คนที่ยัง ซื่อสัตย์ ซื่อตรง มั่นคง กับคำพูด สัญญาที่ได้ให้ไว้กับเรา
]]> Mon, 16 Jul 2007 14:04:41 +0700 /sj_rca http://Matsujin.storythai.com/200707/entry-12
วันที่ 4 นอกจากจะเป็นวันเกิดของน้องชายแล้ว มันยังเป็นวันแห่งความทรงจำของเราอีกด้วย ผ่านมา 2 ปีแล้วสิน่ะ ที่ได้รู้จักกับน้องสาวและน้องชายที่น่ารักทุกๆ คน และก็ได้รู้จักผู้ชายที่ทำให้เราได้รู้จักกับคำว่า รัก รักมาก เป็นห่วงมาก คิดถึงอยู่ตลอดเวลา สิ่งที่เคยคิดว่ามันไม่น่าจะเกิดขึ้นกับชีวิตเรา มันก็ได้เกิดขึ้น นั่นก็คือ การยอมตายแทนผู้ชายคนนี้ได้โดยไม่ต้องคิดอะไรเลย นี่น่ะ รู้มั้ยว่า เราคิดถึงนายมากขนาดไหน คิดถึงมากๆ ร้องไห้ไปกี่รอบแล้ว รู้มั้ย? คิดถึงอ้อมกอดของนาย รอยจูบของนาย คิดถึงช่วงเวลาดีๆ ที่ได้อยู่ด้วยกัน ได้พูดคุยกัน เหตุการณ์ทุกอย่างมันทำให้เรายิ้มได้และร้องไห้ในเวลาเดียวกัน เมื่อไรน่ะ? บททดสอบจะจเพราะอะไรถึงยังไม่ให้เจอหน้ากัน ก็พยายามอยู่ คิดว่าเข้าใจมันมากขึ้นแล้ว ช่วงเวลาที่ผ่านมา ได้เรียนรู้ซึ่งกันและกันได้มากแล้ว เข้าใจมากกว่าที่เคยคิดว่าเข้าใจ มันน่าจะสอบผ่านแล้วนะ อยากจะเจอบททดสอบต่อไปแล้ว โดยมีนายอยู่เคียงข้าง เป็นกำลังใจให้กันและกัน จะทำให้ได้กับสิ่งที่ได้สัญญาเอาไว้ พูดได้เลยว่าแทบจะยอมนายทุกอย่างแล้ว จริงๆ อยากเจอ อยากกอดนาย อยากได้รับความอบอุ่นที่มาจากร่างกายของนายจริงๆ ไม่ต้องการตัวแทนอีกแล้ว ยอมรับว่าทรมานเอามากๆ นี่น่ะ จะครบ 1 ปีแล้วนะ ที่สัญญาเอาไว้ว่าจะมาหาน่ะ ลืมสัญญาแล้วเหรอ? แต่สิ่งที่ทำอยู่ทุกๆ วันนี้น่ะ อยากบอกมากว่า พอใจมาก รักนายมากขึ้นทุกวันด้วย พวกนายเป็นเด็กดีมาก น่ารักมากๆ เลย รักนายมากๆ เลยน่ะ พ่อทูนหัว ทั้งสอง

เราซื้อเต่าญี่ปุ่นมาเลี้ยง 1 คู่ตั้งแต่วันที่ 29 มิถุนายน ก็ถือว่าซื้อมาเลี้ยงในวันเกิดของจิน พ่อ(ทูนหัว)ช่วยตั้งชื่อให้ว่า ยะโอ กับ ยะสุ ตอนแรกพ่อบอกว่า ยูกิ ยูมิ เราก็โวยสิ นั่นมันชื่อหมาที่บ้าน ไม่เอา ไม่ให้ชื่อเหมือนกัน สุดท้ายก็ได้ซื่อ ยะโอ ยะสุ นี่ล่ะ ยะโอ ตัวเมีย ยะสุ ตัวผู้ ถ้าพ่อไม่ตั้งชื่อให้น่ะ รับรองเลยว่าเต่าคู่นี้จะได้ชื่อว่า กวนโอ๊ย กับ กวนตีน คนค้านกันเป็นแถว ก็ดูสายตาที่มันมองมาดิ กวนสุดๆ

ลาพักร้อน 2 วัน วันที่ 4 กับ 5 ฉลองวันเกิดให้จินด้วยการนอนอยู่ที่ห้องทั้งวัน ก่อโกโก้นมมากิน อร่อยสิครับ ตอนแรกกะไปคาเฟอินแล้ว จะไปกินบลูเบอร์รี่ชีสเค๊ก แต่พ่อสั่งเอาไว้ว่าวันที่ 4 ไม่ต้องไปไหน ไม่ให้ไปไหนทั้งนั่น ให้นอนอยู่ที่ห้องนี่ล่ะ งือออ T^T เศร้าใจจริงๆ อยากไปดูหนังเรื่องทรานฟอร์เมอร์ก็หาเพื่อนไปดูด้วยไม่ได้สักคน งุงิๆ ฝึกไว้ๆ อนาคตก็มืดมนแบบนี้เหมือนกัน ไปไหนไม่ได้ อิสระอยู่กับตัวเราตอนนี้ อยากทำอะไรก็ทำ ก่อนที่จะมีสามี(พ่อ) แล้วสามีจะไม่ให้ไปไหนเลย แงงงงงงงง

รักน่ะ พ่อ(ทูนหัว) พ่อคนขี้หึง ขี้หวงไม่เข้าเรื่อง
รัก เอริซัง
มีคนบอกให้เชื่อ
เชื่อในสิ่งที่รู้
เชื่อในสิ่งที่เห็น
เชื่อในสิ่งที่สัมผัส
เชื่อในสิ่งที่เข้าใจ
และเชื่อใจ เชื่อมั่นในตัวเขาคนที่เรารัก
อยากให้นายเชื่อใจในตัวเราเหมือนกัน
ว่าเรายังรักและคิดถึงนายอยู่เสมอ มากๆ ด้วย

คิดถึง
คนที่ยัง คิดถึง เราอยู่เสมอ
คิดถึง
คนที่ยัง รัก เราไม่เปลี่ยนแปลง
คิดถึง
คนที่ยัง เชื่อมั่น และเชื่อใจ ในตัวเราตลอดเวลา
คิดถึง
คนที่ยัง ซื่อสัตย์ ซื่อตรง มั่นคง กับคำพูด สัญญาที่ได้ให้ไว้กับเรา
]]> Fri, 06 Jul 2007 13:58:41 +0700 /entry-12 http://Matsujin.storythai.com/200706/1
วันพุธเราง่วงนอนมากๆ ทำงานไม่ไหวเลย ก็กลับมาถึงห้อง 5 ทุ่ม กว่าจะได้นอนก็ดึก เพลียมากๆ เดินทางไกลไปกลับในวันเดียว ปวดขามากๆ เลย ในใจก็กังวลเรื่องพ่อ(ทูนหัว)มากๆ เลย ไม่รู้เป็นยังไงบ้าง สรุป เลยขอพี่เขากลับห้องมานอนก่อนเวลาเลิกงาน เพราะมันไม่ไหวจริงๆ วันพฤหัสก็ต้องไปงานไหว้ครูที่บ้านน้าแถวบางกรวย ก็ต้องรีบตื่นนอนเดินทางไปให้ทันพระสวด ปู่ลงมาให้พรตอนเที่ยง กลับถึงห้องก็เกือบบ่าย 4 โมงเย็น ส่วนวันศุกร์เรากะทำงานครึ่งวันไปๆ มาๆ ออกจากงานเอาบ่าย 3 โมงเพราะหัวหน้าเอางานให้ทำด่วน เดินทางไปรับแม่ที่บ้านน้าก็เย็นมากแล้ว รถก็ติด กว่าจะถึงห้องพี่รัตน์ก็ 6 โมงเย็น ฝนตกอีก น่าเบื่อมากๆ รอพี่ยุทธมารับไปเยาวราชก็ 4 ทุ่ม รอจนหลับไปหลายรอบ หิวมากๆ ด้วย งืออ หูฉลาม 3 หม้อ ผัดหมี่ รังนก หิ้วผลไม้กลับห้องเยอะเลย พี่ยุทธซื้อให้แม่ ทั้งเกาลัก แอปเปิ้ลแอฟริกา แอปเปิ้ลแคลิฟอเนีย ลูกพลับ เชอร์รี่ หมดไปเยอะเลย กลับถึงห้องก็ตี 1 ได้ ง่วงนอนมากๆ อิ่มมากๆ ด้วย ขอบคุณคร๊าบบบบบบบบ

วันเสาร์นอนอยู่ที่ห้องพี่รอยู่แต่ในห้อง คุยกับแม่อ่ะ เรารับหน้าที่ไปส่งแม่ขึ้นรถกลับขอนแก่น แม่ได้รถรอบ 4 โมงเย็น ตอนแรกกะจะกลับไปนอนที่ห้องล่ะ แต่ไปหาน้องที่สยามดีกว่า ฝนตกอีก รถต้องติดแน่ๆ เลย แล้วมันก็เย็นมากแล้วด้วย เสียค่ารถไปเยอะเลย ทั้งแท็กซี่ รถไฟฟ้า ก็ไปดูน้องเขาซ้อมเต้นกัน วันอาทิตย์ก็ไปดูน้องเขาออดิชั่นที่เซ็นเตอร์เวิร์ด มีแต่คนเต้นเก่งๆ กันทั้งนั่นเลย อยากเต้นได้แบบนี้บ้างจังเลยน้า

รักน่ะ พ่อ(ทูนหัว) พ่อคนขี้หึง ขี้หวงไม่เข้าเรื่อง
รัก เอริซัง
มีคนบอกให้เชื่อ
เชื่อในสิ่งที่รู้
เชื่อในสิ่งที่เห็น
เชื่อในสิ่งที่สัมผัส
เชื่อในสิ่งที่เข้าใจ
และเชื่อใจ เชื่อมั่นในตัวเขาคนที่เรารัก
อยากให้นายเชื่อใจในตัวเราเหมือนกัน
ว่าเรายังรักและคิดถึงนายอยู่เสมอ มากๆ ด้วย

คิดถึง
คนที่ยัง คิดถึง เราอยู่เสมอ
คิดถึง
คนที่ยัง รัก เราไม่เปลี่ยนแปลง
คิดถึง
คนที่ยัง เชื่อมั่น และเชื่อใจ ในตัวเราตลอดเวลา
คิดถึง
คนที่ยัง ซื่อสัตย์ ซื่อตรง มั่นคง กับคำพูด สัญญาที่ได้ให้ไว้กับเรา
]]> Mon, 25 Jun 2007 10:59:24 +0700 /1 http://Matsujin.storythai.com/200706/entry-11
คืนวันเสาร์ก็เกิดเรื่องอีก ตกใจเหมือนกัน ยอมรับว่าตอนแรกอึ้ง ช๊อค ตกใจ ใจเสียมากๆ เลย แต่ก็หายแล้ว เพราะมันไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน และเราก็ไม่คิดเลยว่าเรื่องคืนนั่นจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ขึ้นมาได้ ไม่อยากให้พ่อคิดมาก และเอาแต่โทษตัวเอง แต่คงไปห้ามความคิดของเขาไม่ได้ รู้ว่าเขากลุ้มใจน่ะ จากที่สังเกตก็รู้ว่าเขาเป็นห่วงเรามาก เราไม่ได้โกรธเขาเลยกับสิ่งที่เขาทำกับเรา เพราะเราออกจะรักเขามากขนาดไหน เขาน่าก็รู้ แต่เขาก็ยังไม่มั่นใจในตัวเราอีก คิดมาได้ว่า เราจะทิ้งเขาไปหาคนอื่น บ้ามากๆ เลย รักมากถึงขนาดยอมตายแทนได้ จะทิ้งลงได้ไง จริงม๊ะ? และคนอย่างเราน่ะ ไม่ทิ้งใครก่อนอยู่แล้ว ถ้าจะมีก็มีแต่โดนเขาทิ้งก่อนล่ะ ประจำ

เมื่อคืนวันจันทร์คุณตงๆ ปกติถ้าเขารู้ว่าพ่อจะมา เขาก็จะไป แต่คืนนั่นเขาไม่ยอมกลับ แถมยังกอดเราอีก พ่อมาเห็นเข้า เป็นเรื่องเลย ท่าทางเขาจะรู้เรื่องเมื่อคืนวันเสาร์จริงๆ นั่นล่ะ เพราะเขาพูดว่าพ่อไปเยอะเหมือนกัน เยอะจนผู้รายงานข่าวรายงานไม่ทัน เรารู้แค่ว่าเหตุการณ์ตึงเครียดมากๆ เล่นเอาพ่อเดือดปุ๊ดๆ เลยล่ะ ศึกช้างชนช้าง ต้องให้สุบินกับบันริจับแยกไปคนละทาง รวมทั้งคุณหน้ากากดำแล้วก็คุโรด้วย แอบขำคุณหน้ากากดำ โดนรุ่นพี่ตอกกลับมาจนหน้าจ๋อยเหลือ 2 นิ้ว อากิระเลยต้องไปจัดการแทน ใช้เวลานานพอสมควรกว่าจะจับแยกกันไปได้ แล้วก็พาคุณตัวประหลาดกลับไปอย่างทุลักทุเล เกือบไปแล้ว ถ้าเกิดปะทะกันขึ้นมาจริงๆ เนี่ยะจะเป็นยังไงน้อ? ไม่อยากจะคิดเลย งืออ ขอบคุณทุกท่านที่ช่วยในการจับคนทั้งสองแยกออกจากกันไปได้ โดยไม่มีการกระทบกระทั่งกัน แต่คำพูดของคุณตัวประหลาดทำเอาพ่อคิดหนักมากกว่าเก่าอีก ทำไงดีอ่ะ รักพ่อ(ทูนหัว)น่ะ

วันศุกร์ที่ผ่านมา ไปดูลีจุนกิมาล่ะ น่าร๊ากกกกกกกก >_< ตาตี่ได้ใจมากเลย ก็ไปตามที่รัชดาก่อนที่จะไปที่เซ็นทรัลเวิร์ดต่อ ไปถึงเกือบบ่าย 3 รอนานมากๆ กว่าจะได้ยลโฉมหนุ่มน้อยก็ปาไป 6 โมงเย็นกว่าๆ แต่พอได้เจอก็หายเหนื่อย ได้ดูเบื้องหลัง(เวที) น้องเขาโบกมือให้ตั้งหลายหน เล่นด้วยล่ะ ทำนิ้วหมุนติ้วๆ ประมาณว่า คนเยอะจังเลยแล้วก็อยู่กันเป็นวงๆ คือคนเกาะราวกันทั้งหมดก็ 6 ชั้นอ่ะ ไม่รวมชั้นล่างสุด ยิ้มให้ด้วย กรี๊ด น่ารักสุดๆ น้องเขาตัวใหญ่ดีน่ะ ผมสั้นก็น่ารัก แต่เราชอบตอนผมยาวมากกว่า ไปเจอครั้งนี้น่ะ ยอมรับรู้จักไม่ได้ชอบอะไรมากมาย ไปๆ มาๆ ตอนนี้ ชอบน้องเขามากขึ้น นี่เราคงต้องไปหาละครเรื่องมายเกิร์ลมาดูแล้วใช่มั้ยเนี่ยะ?

วันเสาร์ไปเอาลิสแบรน์ดคัตตุนมาทั้งหมด 6 เส้น ของเราคนเดียว 4 เส้น เส้นมันบางๆ อ่ะ แล้วตัวอักษรมันเล็กกว่าที่คิดแถมยังเบี้ยวอีกด้วย แต่ทำไงได้ล่ะจ่ายเงินซื้อไปแล้วนิ ไม่เอาก็ไม่ได้ ก็ไปดูงานเปิดตัวคลื่นวิทยุเพลงเอเชียต่อ พี่ๆ น่ารักกันทุกคนเลย มุขกระจาย ขำมากๆ เลย หัวเราะจนท้องแข็ง แล้วพี่เขาก็พูดได้ถูกใจมากๆ เลย ถูกใจวัยโจ๋ ชอบพี่พิธีกร ฮาดี เล่นมุขไปกันได้เรื่อยๆ ชอบชื่อพี่ผู้ชายอ่ะ วอนนอนคุก คิดได้ไง ฮ่าๆ

รักน่ะ พ่อ(ทูนหัว) พ่อคนขี้หึง ขี้หวงไม่เข้าเรื่อง
รัก เอริซัง
มีคนบอกให้เชื่อ
เชื่อในสิ่งที่รู้
เชื่อในสิ่งที่เห็น
เชื่อในสิ่งที่สัมผัส
เชื่อในสิ่งที่เข้าใจ
และเชื่อใจ เชื่อมั่นในตัวเขาคนที่เรารัก
อยากให้นายเชื่อใจในตัวเราเหมือนกัน
ว่าเรายังรักและคิดถึงนายอยู่เสมอ มากๆ ด้วย

คิดถึง
คนที่ยัง คิดถึง เราอยู่เสมอ
คิดถึง
คนที่ยัง รัก เราไม่เปลี่ยนแปลง
คิดถึง
คนที่ยัง เชื่อมั่น และเชื่อใจ ในตัวเราตลอดเวลา
คิดถึง
คนที่ยัง ซื่อสัตย์ ซื่อตรง มั่นคง กับคำพูด สัญญาที่ได้ให้ไว้กับเรา
]]> Wed, 13 Jun 2007 13:57:46 +0700 /entry-11 http://Matsujin.storythai.com/200706/entry-10
เมื่อ 2 อาทิตย์ที่แล้ววุ่นวายน่าดูสำหรับเรา เพราะเราแน่นหน้าอก เจ็บและจุกมากๆ นอนดิ้นอยู่บนที่นอนคนเดียว นึกว่าจะตายเสียแล้ว ถ้าเกิดตายขึ้นมาน่ะ กี่วันน้อถึงจะมีคนมาพบศพ ได้กลิ่นศพมากกว่าเพราะอยู่คนเดียวห้องล็อคแน่นหนาประจำ ก็ไปหาหมอ 2 วัน 2 หมอ 2 โรงพยาบาล มาได้เรื่องเอาหมอคนที่ 2 แบบว่าต้องได้เสียเงินไงถึงจะได้ทราบสาเหตุขออาการ ไม่เหมือนคนแรก ประกันสังคม พูดมาได้ไงว่า หมอบอกได้แค่ว่าปกติดีหรือไม่ปกติ ถ้าไม่เกิดอาการตอนนี้ก็บอกไม่ได้ว่าเป็นอะไร เห่อ คงได้บอกอาการตอนตายแล้วอ่ะ ประมาณว่า วินิจฉัยได้ว่าหัวใจวายตาย แต่หมอคนที่ 2 เขาบอกไงว่าอาการที่เกิดน่าจะเป็นสาเหตุมาจากการบีบของกล้ามเนื้อหน้าอก พอเราได้รู้สาเหตุก็สบายใจกันทั้งครอบครัว หมดเงินไป 1500 พ่อเป็นคนจ่าย ค่ายา 2 อย่าง 530 บาท แม่เจ้า ค่าเอกซ์เรย์ ที่เหลือเป็นค่าหมอ แพงได้ใจมากเลย ขอบคุณพ่อจ๊ะมากๆ ค่ะ ที่โอนเงินมาให้ 2000 สาธุๆ

อาทิตย์ที่แล้วไปสอบพนักงานราชการตำแหน่งนักวิชาการประมง ยากมากกกกกกกกกกกก ข้อสอบออกก่อนสอบ 10 นาที สดๆ ตรงนั่นกันเลยทีเดียว เพราะกันข้อสอบรั่วไหล อ่านโจทย์ให้ทำทีละข้อ ข้อละ 5 นาที ทำข้อสอบไปพร้อมๆ กันทั้งห้อง อยากร้องไห้ให้ตายดิ้นตรงนั่นเลย สอบน้ำจืดคราวก่อนกะมาเขียนอย่างดีดันออกกากบาท เที่ยวนี้กะมากากบาทอย่างเต็มที่ดันออกเขียน ถ้าสอบติดก็ได้มีเฮกันบ้างล่ะ แต่ยากน่ะ สอบ 46 คนรับ 4 คน คนสอบเยอะกว่าน้ำจืดอีก น้ำจืด 42 คนเอง ยังไงก็มาลองลุ้นกันดูเพราะเขียนตอบไปเยอะเหมือนกัน ทั้งมั่วทั้งเดากันเต็มที่เลยทีเดียว กรรม ถ้าได้น่ะเงินเดือนก็จะเพิ่มขึ้นมาตั้ง 1500 บาทแน่ะ T^T

เมื่อวันเสาร์ไปเที่ยวงานเจเทรนมา ไม่ค่อยสนุกเลยสำหรับเราน่ะ เพราะร่างกายของเราวันนั่นมันไม่ค่อยจะปกติเท่าไรน่ะ เลยหงุดหงิดๆ ตลอดเวลา อากาศก็ร้อนอบอ้าวมาก แต่พอได้เจอน้องๆ ที่รู้จักเข้ามาทักพูดคุยกันก็ทำให้สบายใจขึ้นมาบ้าง เมื่อคืนวันเสาร์ก็มีเรื่องกับพ่อทูนหัวนิดหน่อย มั้ง? เรียกว่าใหญ่ดีกว่า ท่าทางจะโกรธน่าดูเลย พูดอธิบายยังไงก็ดูท่าทางจะไม่ยอมเข้าใจเราง่ายๆ เลย เมื่อคืนก็ไม่ยอมมาหา ต้องให้จิ้มๆ เรียกถึงสักหน่อย ขี้ใจน้อยจังเลยน่ะ

ถึงพ่อทูนหัวและพ่อคุณที่รัก
ขอบคุณน่ะที่มานอนกล่อมให้ทุกคืน
ขอบคุณน่ะที่ยอมนอนตัวคดแทนเรา(น่าสงสาร)
อยากบอกว่าพี่รักพวกนายมากๆ เลย

เสาร์นี้จะได้ริสแบรนด์คัตตุนแล้ว สีชมพูๆ ชอบ ฮิๆ
วันศุกร์นี้จะหนีงานไปดูลีจุนกิได้มั้ยน้อ?
ไปดูซีวอนดีมั้ยน้อ? วันเสาร์นี้ที่เซ็นทรัลเวิร์ด

รักน่ะ พ่อ(ทูลหัว) พ่อคนขี้หึง ขี้หวงไม่เข้าเรื่อง
รัก เอริซัง
มีคนบอกให้เชื่อ
เชื่อในสิ่งที่รู้
เชื่อในสิ่งที่เห็น
เชื่อในสิ่งที่สัมผัส
เชื่อในสิ่งที่เข้าใจ
และเชื่อใจ เชื่อมั่นในตัวเขาคนที่เรารัก
อยากให้นายเชื่อใจในตัวเราเหมือนกัน
ว่าเรายังรักและคิดถึงนายอยู่เสมอ มากๆ ด้วย

คิดถึง
คนที่ยัง คิดถึง เราอยู่เสมอ
คิดถึง
คนที่ยัง รัก เราไม่เปลี่ยนแปลง
คิดถึง
คนที่ยัง เชื่อมั่น และเชื่อใจ ในตัวเราตลอดเวลา
คิดถึง
คนที่ยัง ซื่อสัตย์ ซื่อตรง มั่นคง กับคำพูด สัญญาที่ได้ให้ไว้กับเรา
]]> Mon, 04 Jun 2007 10:48:03 +0700 /entry-10 http://Matsujin.storythai.com/200705/entry-9
ชีวิตการงานก็เรื่อยๆ ค่ะ ส่วนชีวิตรักก็ไปเรื่อยๆ เป็นขั้นเป็นตอน เมื่อวันอาทิตย์ไปดูบัทเทิลมาล่ะ พอดีน้องๆ ที่รู้จักกัน เขาโทรมาบอก เลยรู้ข่าวสารมาพอสมควรว่าไป-กลับวันไหน แผนการท่องเที่ยวเป็นยังไง น้องเขาก็ชวนไปตามด้วยน่ะ แต่ติดงานเลยไปไม่ได้ โชคดีที่วันอาทิตย์สถานที่มันสามารถเดินทางไปดูได้ อยู่ใกล้ห้องพัก น้องโทรมาบอกตั้งแต่วันเสาร์ตอนเย็นๆ ส่วนน้องอีกคนก็โทรมาชวนตอนประมาณบ่าย 4 โมงวันอาทิตย์นั่นล่ะ บัทเทิลหนุ่มๆ 6 คน ละอ่อนๆ ใสๆ กิ๊กๆ หุ่นสูงใหญ่ ซี๊ด~ได้ใจมาก พูดถึงบัทเทิลมากตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว ทำเอาจนพ่อทูนหัวงอนไปตั้งแต่เย็นวันศุกร์แล้ว ไม่มาหา 3 วันเต็มๆ ไอ้เราก็ดันมาไม่สบายเอาคืนวันเสาร์(ก่อนไปดูบัทเทิล) แน่นหน้าอก จุกเสียด หายใจแทบไม่ออกตลอดทั้งคืน ตื่นมาก็มีไข้ จะอาเจียน แต่ก็ไม่มีหวี่และแววของสุดที่รักมาดูใจเลย น้อยใจชะมัดเลย งือออ จนคืนวันอาทิตย์เก็บไปฝันเลยน่ะว่า เราอ่ะเดินๆ ไปด้วยหน้าตาแบบว่าโมโหพ่อทูนหัวเอามากๆ พอไปเจอก็พูดใส่ไปด้วยน้ำเสียงแบบงอนๆ เสียใจๆ แล้วก็โมโหว่า นี่น่ะๆ รู้รึเปล่าว่าเค้าไม่สบายอ่ะ ทำไมไม่รู้จักมาดูแล ไม่รักเค้าแล้วใช่มั้ย? แล้วพ่อทูนหัวก็มองเราด้วยสายตาประมาณว่า ไม่สบายเหรอ ทำไมยังมายืนว๊ากๆ ผมได้อีก เขาก็ไม่ได้พูดอะไร ได้แต่เอามือมาลูบๆ หัวเราเหมือนลูบหัวสัตว์เลี้ยงที่บ้านอ่ะ แล้วเขาก็พูด "โอ๋ๆ" อยู่แบบนั่นล่ะ ไอ้เราก็น่ะ แทนที่จะบัดมือเขาแล้วก็โมโหใส่ต่อ แต่ไม่เลยกั๊บ ป๋มกลับเคลิ้มไปกับฝ่ามือของเขา เป็นแมวเชื่องไปเลย เมี้ยวๆ ก่อนที่จะเอาหัวไปไซร้ต่อที่อกของเขา จบ ตื่นเช้ามาวันจันทร์ นั่งเกาหัวเลย งงกับความฝันแล้วก็โมโหตัวเองด้วยที่ยอมแพ้เขาง่ายเกินไปแล้ว ก็คนมันรักนิ T_T งือออ

ปกติ ข่าวคราวต่างๆ เกี่ยวกับดาราที่มาเยือนไทย เมื่อก่อนจะรับทราบจากน้องสาว แต่เดี๋ยวนี้มันไม่ใช่แล้ว ไม่เคยคิดจะโทรมาบอกมาชวนกันเหมือนแต่ก่อน พอถารู้ พึ่งมา แล้วไงล่ะ พึ่งรู้ โทรมาบอกกันสัก 2-3 นาทีมันหนักหนามากเลยเหรอ บอกก่อนงานเริ่ม 1 ชั่วโมง หรือ 30 นาทีก็ยังดี มันยังแสดงถึงความมีน้ำใจซึ่งกันและกัน ให้ได้รู้ข่าวคราวกันบ้าง ไม่ใช่ปล่อยเลยตามเลย ไม่ถามคงไม่พูดถึง หรืองายผ่านไปแล้วค่อยบอก เพื่ออะไร จะได้อะไรขึ้นมา ทุเรศน่า ทุกอย่าง มันไม่เหมือนเดิมแล้ว เขาคงไม่เคยสังเกตตัวเองเลยมั้งว่า การกระทำที่เคยกระทำมาตลอดตั้งแต่รู้จักกันนั่น มันได้หายไปกี่อย่างแล้ว ตอนนี้แทบจะไม่เหลืออะไรแล้ว จำได้มั้ยว่าไม่ได้โทรมาหาเลย สำหรับงานเจเทรน 3 เดือนที่ผ่านมา ไม่ว่ากำลังจะไปงานหรือว่ามาถึงงานแล้ว ทั้งที่ปกติจะโทรมาหา แต่ก็น่ะ เห็นอยู่หรอกว่ามีเพื่อนใหม่แล้ว คนๆ นี้มันไม่จำเป็นอะไรแล้ว ของฝากหรือของที่เคยๆ ใฟ้กันมาตลอดน่ะ จำได้ว่าส่วนมากจะตั้งใจซื้อให้ หรือว่าจะเจาะจงเลยว่าของชิ้นๆ นี้ของเรา แต่เดี๋ยวนี้มันไม่ใช่ไง โทรหากันล่าสุดตอนไหนน้อ จำได้มั้ย คุยเอ็มก็ไม่ค่อยว่างคุยด้วย ไม่เป็นไร ไม่แคร์(แล้ว) ตอนไปดีใจน่ะที่โทรมาบอก แต่ขากลับมันแย่อ่ะ นอกจากจะส่งข้อความที่พิมพ์ผิดๆ มาหากันแล้ว แถมมันยังช้าไปเป็นวันๆ เลย ซึ่งกปติจะรวดเร็วทันใจตามทันทุกเหตุการณ์ มันไม่ใช่พึ่งเป็นแต่เป็นมาครบ 1 ปีแล้ว จากที่เราเป็นคนรับสายแต่กลายเป็นคนโทรไปหามากกว่า จากที่เขาต้องการคุยกับเรากลายเป็นเราต้องการคุยกับเขา แล้วน้องสาวก็ไม่เคยที่จะว่างคุยด้วยเลย ช่องว่างมันเกิดตั้งแต่ปีที่แล้วล่ะ รู้มั้ย บอกว่าตัวเองเป็นกลางในเรื่องบ้างเรื่องที่น่าจะรู้อยู่แก่ใจ แต่เอาจริงๆ ม๊ะ เธอเข้าข้างทางนู้นมากกว่า แล้วนี่น่ะเหรอที่บอกว่ารักฉันมากที่สุด โกหกทั้งเพ รักคนๆ นั่นมากกว่าฉันต่างหาก ทำกันได้ลงคอน่ะ สิ่งที่พูดแก้ตัวมาแต่ละอย่างน่ะ ฟังไม่ขึ้นเลยจริงๆ คนรอบข้างเขาดูก็รู้กันหมด ขนาดน้องที่ไม่ได้สนิทอะไรกับเรามาก พอรู้เรื่องเขายังดูออกเลยว่าใครผิดใครถูก ใครน่าสงสารมากกว่ากัน ไดอารี่ก็ไม่เคยมาแวะเวียนกันมาเลย จากที่เคยจะต้องมาไดเราทุกครั้งเมื่อเข้าเน็ท กลับกลายเป็นว่า เราต้องไปเม้นไดน้องก่อน น้องถึงจะมาเม้นไดเรา ฮึดเราแทบจะทุกเรื่องทุกบรรทัด เดี๋ยวนี้ไม่มีหรอก สังเกตได้จากคอมเม้น จากเม้นยาวๆ ตอนนี้เหลือไม่กี่บรรทัดแล้ว แล้วก็ไม่ตรงกับเรื่องที่อัพไดไป บางทีเจอคอมเม้นแล้วปวดใจมาก ไม่น่ามาเม้นเลยถ้าจะมาเม้นไดกันแบบนี้ ไม่มีเสียยังจะดีกว่า จากที่โทรมาหาเกือบทุกวัน แต่เดี๋ยวนี้ไม่มีเลย คิดว่าการกระทำพวกนี้อาจจะไปเกิดกับคนๆ ใหม่แล้ว พี่สาวคนใหม่ของเขา เมื่อก่อนจำได้ว่า ยกให้เราเป็นแม่ นอกจากแม่จริงๆ แต่เดี๋ยวนี้เขามีแม่เยอะไปหมด มันคงจะถึงจุดจบแล้วสิน่ะ จุดจบที่ปู่เคยบอกเอาไว้ พูดกับปู่แล้วน่ะว่า ก็เห็นกันอยู่ว่าใครทิ้งใครกันแน่ ยังไงก็ยังยืนยันว่า นู๋ไม่ได้ทิ้งน้อง ก่อนหน้านี้ทำใจไม่ได้หรอกน่ะ กับน้องที่รักมากคนนี้ แต่ ณ ตอนนี้ เวลานี้ทำใจได้เยอะเลย เสียน้ำตาไปเยอะแล้ว จนไม่อยากจะเสียอีกแล้ว เสียไปเพื่ออะไร เปล่าประโยชน์ ระบายมันออกมาดีกว่า สุดทนแล้ว ต่อไปนี้จะเป็นยังไงก็ช่าง พร้อมรับมือทุกสถานการณ์ที่จะเข้ามา เพราะยังไงเราก็ยังมีน้องที่รัก และหวังดีกับเราอีกหลายคน น้องที่มีแต่ความจริงใจให้ และแน่นอนที่สุด เรายังมีพ่อทูนหัวอยู่ข้างๆ เป็นกำลังใจให้ตลอดเวลา(มั้ง)

รักน่ะ พ่อ(ทูลหัว) พ่อคนขี้หึง ขี้หวงไม่เข้าเรื่อง
รัก เอริซัง
มีคนบอกให้เชื่อ
เชื่อในสิ่งที่รู้
เชื่อในสิ่งที่เห็น
เชื่อในสิ่งที่สัมผัส
เชื่อในสิ่งที่เข้าใจ
และเชื่อใจ เชื่อมั่นในตัวเขาคนที่เรารัก
อยากให้นายเชื่อใจในตัวเราเหมือนกัน
ว่าเรายังรักและคิดถึงนายอยู่เสมอ มากๆ ด้วย

คิดถึง
คนที่ยัง คิดถึง เราอยู่เสมอ
คิดถึง
คนที่ยัง รัก เราไม่เปลี่ยนแปลง
คิดถึง
คนที่ยัง เชื่อมั่น และเชื่อใจ ในตัวเราตลอดเวลา
คิดถึง
คนที่ยัง ซื่อสัตย์ ซื่อตรง มั่นคง กับคำพูด สัญญาที่ได้ให้ไว้กับเรา
]]> Tue, 22 May 2007 16:17:43 +0700 /entry-9 http://Matsujin.storythai.com/200705/entry-8
กลับบ้านตั้งแต่บ่ายวันที่ 12 เมษา วันที่ 13 ไปหาย่าที่บ้านนอกกับพ่อพร้อมกับไปฝึกขับรถกับเล้งด้วย กลับมาถึงบ้านก็เย็น น้องอาร์ น้องต๊อบ น้องกร กับน้องเฟริ์สมารอที่บ้านล่ะ แต่ก็ไม่ได้ไปด้วย วันที่ 14 ก็นอนอยู่บ้าน ช่วยแม่ขายของ ได้ออกไปเล่นน้ำก็ตอนเย็นหลังจากเก็บร้านเรียบร้อยแล้ว น้องกรเอารถของพี่สาวมารับ ไปเล่นประมาณ 2 ชั่วโมงก็กลับ ได้แผลที่นิ้วมาด้วย แสบมากๆ เลย วันที่ 15 ก็นอนเล่นอยู่บ้าน บ่ายๆ ถึงค่อยเดินไปถนนข้าวเหนียวกับแม่และน้องเอิร์น กลับมาถึงบ้านก็มืดเลย เกือบกลับมาไม่ทันดูปังกะแจม

วันที่ 16 ช่วยแม่ขายของอยู่บ้านทั้งวัน ยังไม่ว่างได้ไปทำธุระของตัวเองสักทีเลย หงุดหงิด วันที่ 17 ก็ช่วยแม่ขายของเหมือนเดิม แต่โชคดีที่สามารถปลีกตัวไปหาน้องอาร์ได้ตอนบ่าย 3 แล้วก็ไปกินไอติมกัน กลับมาบ้านเย็นๆ อยู่นานไม่ได้เพราะฝนตก วันที่ 18 ไม่ได้หนังช่วยแม่ขายของไปเรื่อยๆ วันที่ 19 ได้ไปธุระของตัวเองประมาณ 3 ชั่วโมง ก็แวะไปหาปูเพราะกลับมาคราวก่อนก็ไม่ได้ไปหา เดี๋ยวจะมางอนเราอีก เฮ้อ น้องอาร์กับน้องกรมาหาตอนดึก อยู่คุยไม่นานหรอกก็ต้องรีบกลับ น่าเบื่อเนอะ

เช้าวันที่ 20 เดินทางไปนครสวรรค์กันตั้งแต่ 9 โมงเช้า ใช้เวลา 6 ชั่วโมงก็ถึงแวะกินน้ำตาลสดๆ จากต้นด้วย อร่อย ชอบมากๆ แวะไปบึงบอระเผ็ดอีก วันที่ 21 ไปบ้านเกาะกัน ไปไหว้กระดูก ยายทวด ตายาย และน้าๆ ก่อนที่จะไปนาเก่าที่ขายไปแล้ว พ่อเลยทิ้งแม่ให้ยู่กับเพื่อนเก่า ก่อนที่พ่อจะพาเรากับเล้งไปเที่ยวอุทัยธานีและชัยนาทกันต่อ กลับมาเกือบเย็น สนุกดี นินทาแม่กันสนุก ฮ่าๆ วันที่ 22 ก็ไปบ้านเกาะพร้อมกับน้าเดชา ส่วนพ่อกับแม่ไปกันก่อนแล้วตั้งแต่เช้า เราแวะไปงานบวชก่อน คนเล่นน้ำกันเยอะเลย ถนน 2 เลนกลายเป็น 4 เลน น้ำที่เล่นก็สูบมาจากแม่น้ำเจ้าพระยา เล่นกันจุใจมากๆ เล่นกันแบบไม่ต้องกลัวน้ำหมด บ่าย 3 พ่อกับแม่ก็พากันขับรถกลับขอนแก่น ส่วนเรากับเล้ง ให้น้องการ์ตูนไปส่งขึ้นรถตู้ไปกรุงเทพ ได้รถเที่ยวเวลา 16.00 น. ถึงกรุงเทพกัน 1 ทุ่มได้ แล้วก็แยกย้ายกันไปคนละทิศคนทาง เรากลับห้อง ส่วนเล้งกลับไปห้องพี่รัตน์

เล้งไปอยู่กับพี่รัตน์ 4 วันเต็มๆ แล้วค่อยมาหาเราวันศุกร์ตอนเย็หน่อยก่อนมาถึง เสาร์ที่ 28 เราพาเล้งไปเที่ยวงานเคป๊อบแถวๆ เซ็นทรัลลาดพร้าว ขากลับช๊อปกันกระจายเลย 2 พี่น้อง งือออ วันอาทิตย์ก็ไปเที่ยวสยามดิส ต่อด้วยงานที่หน้าโรงหนังลิโด้ 2 วันที่ผ่านมาเราได้ดูเต้นจนจุใจเลย ส่วนน้องชายเรา 7 วันที่มาอยู่กรุงเทพก็ได้ดูได้ตามโฟร์จนจุใจเช่นเดียวกัน ฮ่าๆ

จบกั๊บ ^^

รักน่ะ พ่อ(ทูลหัว) พ่อคนขี้หึง ขี้หวงไม่เข้าเรื่อง
รัก เอริซัง
มีคนบอกให้เชื่อ
เชื่อในสิ่งที่รู้
เชื่อในสิ่งที่เห็น
เชื่อในสิ่งที่สัมผัส
เชื่อในสิ่งที่เข้าใจ
และเชื่อใจ เชื่อมั่นในตัวเขาคนที่เรารัก
อยากให้นายเชื่อใจในตัวเราเหมือนกัน
ว่าเรายังรักและคิดถึงนายอยู่เสมอ มากๆ ด้วย

คิดถึง
คนที่ยัง คิดถึง เราอยู่เสมอ
คิดถึง
คนที่ยัง รัก เราไม่เปลี่ยนแปลง
คิดถึง
คนที่ยัง เชื่อมั่น และเชื่อใจ ในตัวเราตลอดเวลา
คิดถึง
คนที่ยัง ซื่อสัตย์ ซื่อตรง มั่นคง กับคำพูด สัญญาที่ได้ให้ไว้กับเรา
]]> Tue, 01 May 2007 13:27:07 +0700 /entry-8